Nel Lammes
Tikkie terugVroeger stonden ze wekelijks in de krant, nu bijna nooit meer. In deze rubriek komen de sporters van toen aan het woord. Hoe kijken ze terug op hun loopbaan, en hoe gaat het nu met ze?
"Na het schoolkorfbal ben ik in 1971 lid van Volendam geworden en twee jaar later werden we met het eerste team kampioen." Na zes jaar Volendam verruilde zij het shirtje voor het tenua van VV Edam. "Daar speelde Jopie Baert, die ik al heel lang kende, en die vroeg me om naar Edam te komen. Zij waren op zoek naar een spelverdeler. Omdat we net naar Edam verhuisd waren, was de keuze snel gemaakt. Ik heb er een hele leuke tijd gehad. Met het damesteam zijn we nog naar Polen geweest, op bezoek bij een staatsteam. Die meiden zijn later nog in Edam geweest."
Na twaalf jaar werd zij midden in het seizoen teruggezet naar het tweede team. "Met enkele andere speelsters zijn we toen overgestapt naar VVM en ook daar hadden we het reuze naar onze zin. We hadden ons ingeschreven voor het beachvolleybal. Daarvoor trainden we met zeventien man in The Beach in Aalsmeer. Leefden we ons één keer per week uit in de kattenbak ter voorbereiding op buitenlandse toernooien. We zijn een keer naar Tunesië geweest en twee keer naar Turkije. Na drie keer zijn we daarmee gestopt, het was toch wel een dure grap, vooral het afhuren van The Beach was prijzig."
Na elf jaar VVM'63 was het met sporten op niveau gedaan. "Met Ruud van der Ploeg als trainer haalden we met VVM de derde divisie. Ik speelde er met meiden die allemaal even fanatiek waren, dat zie je tegenwoordig niet meer."
Omdat ieder volleybalteam een scheidsrechter moet leveren volgde Nel Lammes de cursus en is zij inmiddels al ruim twintig jaar scheidsrechter. "Afgelopen maandag heb ik nog Edam-Volendam, twee lagere seniorenteams, gefloten. Ik was 's morgens net terug van een weekeinde Francorchamps, dus ging het niet allemaal vlekkeloos. Het werd nog een vijfsetter ook, terwijl ik al aan bed dacht."
Omdat ze zelf regelmatig met blessures kampte volgde ze een cursus sportmassage. "Dat is meer een veredelde ehbo-cursus", legt Nel Lammes uit. Zo'n vijf jaar geleden belde Freek Tol, die ik een keer had geholpen, me op met de mededeling dat de handbalclub Volendam op zoek was naar een masseur. Ik dacht dat het om de vrouwen ging, maar het bleek om de mannen te gaan. Die is gek, dacht ik, maar ik ben er toch aan begonnen. Het was wel wennen in het begin, als je iemand masseerde deed je dat meteen. Nu stond je in een kleedkamer vol met spelers, die in hun onderbroek liepen. Ik heb in het begin heel wat spijkers in het plafond geteld."
Samen met dokter Johan Molenaar en fysiotherapeut Rob Duin voelt ze zich een met het handbalteam. "Dankzij de vele jaren dat ik gevolleybald heb, voel je of er wat speelt binnen de ploeg. Ik heb veel aan die ervaring gehad, je ziet wie er niet lekker in zijn vel zit. Als leek zie je alleen het team spelen, maar er zit bij Volendam een hele organisatie met vrijwilligers omheen. De successen van de laatste jaren, voel ik ook als mijn succes. Jet doet het ten slotte met z'n allen en bij Volendam zitten er geen stoorzenders, het is een grote familie. Als ze vroeger bij de volleybal ook zo'n organistatie hadden gehad, dan waren de teams waar ik in gespeeld heb niet afgezakt. Gelukkig zijn ze nu met de samenwerking (Move, red.) vooral bij de jongens weer op de goede weg."
Door Daan Ponsioen
Volleybalster Nel Lammes houdt nu de spieren van de handballers soepel
Edam - Volleyballen doet Nel Lammes nog steeds bij de recreanten bij VV Edam. Ze begon 37 jaar geleden op haar vijftiende bij Volendam, daarna volgden VV Edam en VVM'63."Na het schoolkorfbal ben ik in 1971 lid van Volendam geworden en twee jaar later werden we met het eerste team kampioen." Na zes jaar Volendam verruilde zij het shirtje voor het tenua van VV Edam. "Daar speelde Jopie Baert, die ik al heel lang kende, en die vroeg me om naar Edam te komen. Zij waren op zoek naar een spelverdeler. Omdat we net naar Edam verhuisd waren, was de keuze snel gemaakt. Ik heb er een hele leuke tijd gehad. Met het damesteam zijn we nog naar Polen geweest, op bezoek bij een staatsteam. Die meiden zijn later nog in Edam geweest."
Na twaalf jaar werd zij midden in het seizoen teruggezet naar het tweede team. "Met enkele andere speelsters zijn we toen overgestapt naar VVM en ook daar hadden we het reuze naar onze zin. We hadden ons ingeschreven voor het beachvolleybal. Daarvoor trainden we met zeventien man in The Beach in Aalsmeer. Leefden we ons één keer per week uit in de kattenbak ter voorbereiding op buitenlandse toernooien. We zijn een keer naar Tunesië geweest en twee keer naar Turkije. Na drie keer zijn we daarmee gestopt, het was toch wel een dure grap, vooral het afhuren van The Beach was prijzig."
Na elf jaar VVM'63 was het met sporten op niveau gedaan. "Met Ruud van der Ploeg als trainer haalden we met VVM de derde divisie. Ik speelde er met meiden die allemaal even fanatiek waren, dat zie je tegenwoordig niet meer."
Omdat ieder volleybalteam een scheidsrechter moet leveren volgde Nel Lammes de cursus en is zij inmiddels al ruim twintig jaar scheidsrechter. "Afgelopen maandag heb ik nog Edam-Volendam, twee lagere seniorenteams, gefloten. Ik was 's morgens net terug van een weekeinde Francorchamps, dus ging het niet allemaal vlekkeloos. Het werd nog een vijfsetter ook, terwijl ik al aan bed dacht."
Omdat ze zelf regelmatig met blessures kampte volgde ze een cursus sportmassage. "Dat is meer een veredelde ehbo-cursus", legt Nel Lammes uit. Zo'n vijf jaar geleden belde Freek Tol, die ik een keer had geholpen, me op met de mededeling dat de handbalclub Volendam op zoek was naar een masseur. Ik dacht dat het om de vrouwen ging, maar het bleek om de mannen te gaan. Die is gek, dacht ik, maar ik ben er toch aan begonnen. Het was wel wennen in het begin, als je iemand masseerde deed je dat meteen. Nu stond je in een kleedkamer vol met spelers, die in hun onderbroek liepen. Ik heb in het begin heel wat spijkers in het plafond geteld."Samen met dokter Johan Molenaar en fysiotherapeut Rob Duin voelt ze zich een met het handbalteam. "Dankzij de vele jaren dat ik gevolleybald heb, voel je of er wat speelt binnen de ploeg. Ik heb veel aan die ervaring gehad, je ziet wie er niet lekker in zijn vel zit. Als leek zie je alleen het team spelen, maar er zit bij Volendam een hele organisatie met vrijwilligers omheen. De successen van de laatste jaren, voel ik ook als mijn succes. Jet doet het ten slotte met z'n allen en bij Volendam zitten er geen stoorzenders, het is een grote familie. Als ze vroeger bij de volleybal ook zo'n organistatie hadden gehad, dan waren de teams waar ik in gespeeld heb niet afgezakt. Gelukkig zijn ze nu met de samenwerking (Move, red.) vooral bij de jongens weer op de goede weg."
HOOFDSPONSOR |
 |
SUBSPONSOR |
 |